
Laambhu saadhe seene de vich, bal bal uthde haawan naal eh nirali agh na bhujhdi, yaaro thandiyaan shawan naal

Laambhu saadhe seene de vich, bal bal uthde haawan naal eh nirali agh na bhujhdi, yaaro thandiyaan shawan naal
अकबर बादशाह को मजाक करने की आदत थी। एक दिन उन्होंने नगर के सेठों से कहा-
“आज से तुम लोगों को पहरेदारी करनी पड़ेगी।”
सुनकर सेठ घबरा गए और बीरबल के पास पहुँचकर अपनी फरियाद रखी।
बीरबल ने उन्हें हिम्मत बँधायी,
“तुम सब अपनी पगड़ियों को पैर में और पायजामों को सिर पर लपेटकर रात्रि के समय में नगर में चिल्ला-चिल्लाकर कहते फिरो, अब तो आन पड़ी है।”
उधर बादशाह भी भेष बदलकर नगर में गश्त लगाने निकले। सेठों का यह निराला स्वांग देखकर बादशाह पहले तो हँसे, फिर बोले-“यह सब क्या है ?”
सेठों के मुखिया ने कहा-
“जहाँपनाह, हम सेठ जन्म से गुड़ और तेल बेचने का काम सीखकर आए हैं, भला पहरेदीर क्या कर पाएँगे, अगर इतना ही जानते होते तो लोग हमें बनिया कहकर क्यों पुकारते?”
बादशाह अकबर बीरबल की चाल समझ गए और अपना हुक्म वापस ले लिया।
naam baah te lkhaun di ki faiyda je saaha da ikraar na howe
raah duniyaa de sunsaan ne saare sajjna jad tak tu na naal howe
ਨਾਮ ਬਾਂਹ ਤੇ ਲਖਾਉਣ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ ਜੇ ਸਾਹਾਂ ਦਾ ਇਕਰਾਰ ਨਾ ਹੋਵੇ
ਰਾਹ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸੁੰਨਸਾਨ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸੱਜਣਾ ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਨਾ ਨਾਲ ਹੋਵੇ