Roj di zindagani vich jhooth aam ho gya
do bol ne ajehe jinnu kehke lagge sukoon mil gya
chal koi na hunda te baaki chal shukar e rab da
adhiyaa ne baata hun kehdhi ton me parda chaka
ਰੋਜ਼ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗਾਨੀ ਵਿੱਚ ਝੂੱਠ ਆਮ ਹੋ ਗਿਆ,
ਦੋ ਬੋਲ ਨੇ ਅਜਿਹੇ ਜਿਨੂੰ ਕਹਿਕੇ ਲੱਗੇ ਸੁਕੂਨ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਚੱਲ ਕੋਈ ਨਾ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਬਾਕੀ ਚੱਲ ਸ਼ੁੱਕਰ ਏ ਰੱਬ ਦਾ,
ਬੜੀਆਂ ਨੇ ਬਾਤਾਂ ਹੁਣ ਕਿਹੜੀ ਤੋਂ ਮੈਂ ਪਰਦਾ ਚੱਕਾ।
✍️ ਸੁਦੀਪ ਮਹਿਤਾ
niya Fareb Karke DuHunarMand Ho Gayi,
Hum Aitbaar Karke Gunaahgar Ho Gaye.
दुनिया फ़रेब करके हुनरमंद हो गई,
हम ऐतबार करके गुनाहगार हो गए।
ਉੱਸਦੇ ਵਾਦੇ ਸੱਭ ਝੂੱਠੇ ਸੀ ।
ਉੱਸਦੇ ਦਾਵੇ ਸੱਭ ਝੂੱਠੇ ਸੀ ।।
ਉੱਸਦੀਆ ਕਸੱਮਾਂ ਸੱਭ ਝੂੱਠੀਆ ਸੀ ।
ਉੱਸਦੀਆ ਰਸੱਮਾਂ ਸੱਭ ਝੂੱਠੀਆ ਸੀ ।।
ਉੱਸਦੇ ਹਝੂੰ ਸੱਭ ਝੂੱਠੇ ਸੀ ।
ਉੱਸਦੇ ਹਾਸੇ ਸੱਭ ਝੂੱਠੇ ਸੀ ।।
ਉੱਸਦੇ ਦਿੱਖਾਏ ਖਵਾਬ ਸੱਭ ਝੂੱਠੇ ਸੀ ।
ਉੱਸਦੀਆ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਏ ਹਾਰ ਸੱਭ ਝੂੱਠੇ ਸੀ ।।
ਇੱਕ ਸੱਚੀ ਸੀ ਤਾਂ ਉੱਸ ਮਰਜਾਨੀ ਦੀ ਯਾਂਦ ਸੱਚੀ ਸੀ।
ਜੋ ਕਦੇ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ Raj ਤੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖੀ ।।
ਕਦੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਯਾਂਦ ਬੱੜੀ ਆਵੇਗੀ ।
ਉੱਹ ਤੈਨੂੰ ਬਹੁੱਤ ਸੱਤਾਵੇਗੀ ।।
ਉੱਹ ਤੇਰੀਆ ਅੱਖਾਂ ਚੋ ਹਝੂੰ ਬੱਹਾਵੇਗੀ ।
ਜਦੋ ਕਦੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਆਵੇਗੀ ।।
ਬੱਸ
ਬੱਸ ਬਾਕੀ ਸੱਭ ਝੂੱਠਾ ਸੀ ।
ਇੱਕ ਸੱਚੀ ਸੀ ਤਾਂ ਉੱਸ ਮਰਜਾਨੀ ਦੀ ਯਾਦ ਸੱਚੀ ਸੀ ।।
ਜੋ ਅੱਜ ਵੀ ਉੱਸਦੀ ਥਾਂ ਬਵੱਫ਼ਾ ਨਿੱਭਾਉਦੀ ਰਹੀ ।
ਹੱਦੋ ਵੱਦ ਕੇ Raj ਉੱਹ ਚਾਹੁੰਦੀ ਰਹੀ ।।
ਸ਼ਾਯਦ Jalandhari ਉੱਹ ਨੇ ਮੁੱੜ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀ ਆਉਣਾ ।
ਪਰ ਉੱਸਦੀ ਯਾਦ ਅੱਜ ਵੀ ਮਿੱਲਣ ਨੂੰ ਆਉਦੀ ਰਹੀ ।।
From;- “Raj Jalandhari”
