Best Punjabi - Hindi Love Poems, Sad Poems, Shayari and English Status
Jaise ko taisa || panchtantar ki kahani
एक स्थान पर जीर्णधन नाम का बनिये का लड़का रहता था । धन की खोज में उसने परदेश जाने का विचार किया । उसके घर में विशेष सम्पत्ति तो थी नहीं, केवल एक मन भर भारी लोहे की तराजू थी । उसे एक महाजन के पास धरोहर रखकर वह विदेश चला गया । विदेश स वापिस आने के बाद उसने महाजन से अपनी धरोहर वापिस मांगी । महाजन ने कहा—-“वह लोहे की तराजू तो चूहों ने खा ली ।”
बनिये का लड़का समझ गया कि वह उस तराजू को देना नहीं चाहता । किन्तु अब उपाय कोई नहीं था । कुछ देर सोचकर उसने कहा—“कोई चिन्ता नहीं । चुहों ने खा डाली तो चूहों का दोष है, तुम्हारा नहीं । तुम इसकी चिन्ता न करो ।”
थोड़ी देर बाद उसने महाजन से कहा—-“मित्र ! मैं नदी पर स्नान के लिए जा रहा हूँ । तुम अपने पुत्र धनदेव को मेरे साथ भेज दो, वह भी नहा आयेगा ।”
महाजन बनिये की सज्जनता से बहुत प्रभावित था, इसलिए उसने तत्काल अपने पुत्र को उनके साथ नदी-स्नान के लिए भेज दिया ।
बनिये ने महाजन के पुत्र को वहाँ से कुछ दूर ले जाकर एक गुफा में बन्द कर दिया । गुफा के द्वार पर बड़ी सी शिला रख दी, जिससे वह बचकर भाग न पाये । उसे वहाँ बंद करके जब वह महाजन के घर आया तो महाजन ने पूछा—“मेरा लड़का भी तो तेरे साथ स्नान के लिए गया था, वह कहाँ है ?”
बनिये ने कहा —-“उसे चील उठा कर ले गई है ।”
महाजन —“यह कैसे हो सकता है ? कभी चील भी इतने बड़े बच्चे को उठा कर ले जा सकती है ?”
बनिया—“भले आदमी ! यदि चील बच्चे को उठाकर नहीं ले जा सकती तो चूहे भी मन भर भारी तराजू को नहीं खा सकते । तुझे बच्चा चाहिए तो तराजू निकाल कर दे दे ।”
इसी तरह विवाद करते हुए दोनों राजमहल में पहुँचे । वहाँ न्यायाधिकारी के सामने महाजन ने अपनी दुःख-कथा सुनाते हुए कहा कि, “इस बनिये ने मेरा लड़का चुरा लिया है ।”
धर्माधिकारी ने बनिये से कहा —“इसका लड़का इसे दे दो ।
बनिया बोल—-“महाराज ! उसे तो चील उठा ले गई है ।”
धर्माधिकारी —-“क्या कभी चील भी बच्चे को उठा ले जा सकती है ?”
बनिया —-“प्रभु ! यदि मन भर भारी तराजू को चूहे खा सकते हैं तो चील भी बच्चे को उठाकर ले जा सकती है ।”
धर्माधिकारी के प्रश्न पर बनिये ने अपनी तराजू का सब वृत्तान्त कह सुनाया ।
सीख : जैसे को तैसा
Title: Jaise ko taisa || panchtantar ki kahani
ADHURI KITAAB || poetry || punjabi status
ਤੇਰੀ ਮੇਰੀ ਕਹਾਣੀ
ਜਿਵੇਂ ਲਿਖੀ ਹੋਵੇ ਕੋਈ ਕਿਤਾਬ ਅਧੂਰੀ
ਕੁਝ ਸ਼ਬਦ ਬਸ ਮਹੁੱਬਤ ਦੇ ਏਹਦੇ ਚ
ਬਾਕੀ ਦੂਰੀ ਇਸ਼ਕ ਦੀ ਏਹ ਕਹਾਣੀ ਪੂਰੀ
ਇੱਕ ਦਿਨ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਵੇਗੀ ਜ਼ਰੂਰ
ਖ਼ੁਆਬ ਚ ਮੇਰੇ ਖਿਆਲ ਚ
ਮੇਰੀ ਸ਼ਾਇਰੀ ਚ
ਮੇਰੀ ਕਿਤਾਬ ਚ
ਦੁਰਿਆਂ ਵਧ ਗਿਆ
ਤਾਂ ਕਿ ਹੋਇਆ
ਤੂੰ ਦਿਲ ਚੋਂ ਨਿਕਾਲ ਦੇਆਂ ਮੈਨੂੰ
ਤਾ ਫੇਰ ਕਿ ਹੋਇਆ
ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਕਰੂਗਾ
ਤੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰੀ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰੂਗਾ
ਤੂੰ ਗੈਰਾਂ ਨਾਲ ਕਰੀ 🙁
ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਮੈਂ ਅੱਜ ਵੀ
ਤੇਰੇ ਹਥੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗੁਲਾਬ
ਸਾਂਭ ਰਖਿਆ ਹੋਇਆ ਏ
ਪਰ ਇਸ਼ਕ ਮੇਰੇ ਦੇ ਵਾਂਗੂੰ
ਏਹ ਵੀ ਮੁਰਝਾਇਆ ਹੋਇਆ ਏ
ਇੱਕ ਵਾਰ ਏਹ ਖਿਲਿਆ ਸੀ
ਤੇਰਾਂ ਖ਼ਤ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਸੀ
ਖ਼ਤ ਚ ਲਿਖੇ ਸੀ ਕੁਝ ਬੋਲ ਪਿਆਰ ਦੇ
ਏਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਜਿਵੇਂ ਮੁਰਝਾਇਆ ਗੁਲਾਬ ਖਿਲਿਆ ਸੀ
ਅੱਜ ਫੇਰ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹੋਈ ਸੀ
ਫੇਰ ਤੇਰੀ ਬਾਤ ਹੋਈ ਸੀ
ਸ਼ੁਰੂ ਤੇਰੇ ਤੇ ਖਤਮ ਤੇਰੇ ਤੇ
ਏਹ ਕਿ ਮੇਰੇ ਸਾਥ ਹੋਈ ਸੀ
ਤੂੰ ਤਾਂ ਧੁੰਧਲੀ ਕਰਤੀ ਮੇਰੀ ਯਾਦ
ਮੈਂ ਅੱਜ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹਾ
ਖਿਆਲਾਂ ਚ ਤੇਰੀ ਬਾਤ
ਕਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਆਇਆ ਕਰ
ਮੈਨੂੰ ਫੇਰ ਘੁੱਟ ਕੇ ਗਲ ਨਾਲ ਲਾਇਆ ਕਰ
ਕੁਝ ਕਰੀਆਂ ਕਰ ਗਲਾਂ ਪਿਆਰ ਦੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ
ਔਰ ਮੈਂ ਵੀ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਹੀ ਦੈਆ ਕਿ ਦਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਏਹਨਾਂ ਯਾਦ ਨਾ ਆਇਆ ਕਰ
ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਸੀ
ਖੁਸ਼ ਹੈ
ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ
ਏਹ ਦੁਆ ਏ ਮੇਰੀ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬਦਦੁਆ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੁੰਦਾ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਤੇਰੇ ਜਿਨਾ ਮਤਲਬੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ
ਪਰ ਮੈਂ ਏਹ ਕੇਹਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ
ਤੂੰ ਕੇਹਂਦੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ
ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਬਾਹਲ਼ੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ
ਮੈਂ ਹੁਣ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣਾ ਛਡਦਾ
ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਕੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ
ਮੈਂ ਛੱਡਦੀ ਆਦਤਾਂ ਸਾਰੀ
ਪਰ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡ ਸਕਿਆਂ
ਮੈਂ ਸਭ ਨਿਕਾਲ ਦੇਆਂ ਦਿਲ ਚੋਂ
ਪਰ ਮੈਂ ਦਿਲ ਚੋਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਕੱਢ ਸਕਿਆਂ
ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਮੇਰੀ ਇੱਕ
ਬਹੁਤ ਬੁਰੀ ਆਦਤ ਹੈ
ਮੈਂ ਜਿਦਾਂ ਵਿ ਕਰਦਾਂ ਹਾਂ
ਦਿਲ ਤੋਂ ਕਰਦਾਂ ਹਾਂ
ਪਰ ਛਡਤੀ ਆਦਤ ਧੋਖੇ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਭਰੋਸਾ ਕਿਸੇ ਤੇ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਹਾਂ
– ਗੁਰੂ ਗਾਬਾ