us sohni da khawaab
na jehn jo kade jaana
maut ton baad v
is pagal shayar ne
lagda ohda hi bannke rehna
ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਦਾ ਖਵਾਬ
ਨਾ ਜ਼ਹਿਨ ਚੋਂ ਕਦੇ ਜਾਣਾ
ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ
ਇਸ ਪਾਗਲ ਸ਼ਾਇਰ ਨੇ
ਲਗਦਾ ਓਹਦਾ ਹੀ ਬਣਕੇ ਰਹਿਣਾ
us sohni da khawaab
na jehn jo kade jaana
maut ton baad v
is pagal shayar ne
lagda ohda hi bannke rehna
ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਦਾ ਖਵਾਬ
ਨਾ ਜ਼ਹਿਨ ਚੋਂ ਕਦੇ ਜਾਣਾ
ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ
ਇਸ ਪਾਗਲ ਸ਼ਾਇਰ ਨੇ
ਲਗਦਾ ਓਹਦਾ ਹੀ ਬਣਕੇ ਰਹਿਣਾ
ਕਿੰਨਾ ਅਜ਼ੀਬ ਇਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਰਾਹ ਨਿਕਲਿਆ
ਸਾਰੇ ਜਹਾਨ ਦਾ ਦਰਦ ਮੇਰੇ ਮੁਕਦਰ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ
ਜਿਸਦੇ ਨਾਂਵੇ ਕੀਤੀ ਮੇਂ ਪੂਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ
ਓਹੀ ਮੇਰੀ ਚਾਹਤ ਤੋਂ ਬੇਖਬਰ ਨਿਕਲਿਆ
kinna ajeeb eh meri jindagi da raah nikliyaa
saare jahaan da dard meri jindagi vich likhiaa
jisde naave kiti main puri zindagi
ohi meri chahat ton bekhabar nikliyaa
You get older and you learn there is one sentence, just four words long, and if you can say it to yourself it offers more comfort than almost any other. It goes like this: At least I tried
Ann Brashares