Skip to content

Punjabi di nirali gal || punjabi best shayari and poetry

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਲੜਗਏ ਵਿੱਚ ਅਜ਼ਾਦੀ
ਉਹੀ ਕਹਿੰਦੇ ਫ਼ਿਰਦੇ ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਆਤੰਕਵਾਦੀ
ਸਰਬੱਤ ਦਾ ਭਲਾ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਅਸੀਂ
ਫ਼ਿਰ ਵੀ ਕਿਉਂ ਵੱਜਦੇ ਖਾੜਕੂ ਪੰਜਾਬੀ

ਭਗਤ, ਸਰਾਭੇ ਦਾ ਵੀ ਪੜਲੋ ਇਤਿਹਾਸ
ਨਾਲ ਨਾਲ ਕਰੋ ਸੱਚੀ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦਾ ਧਿਆਨ
ਅਸਮਾਨ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਕਿਰਦਾਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ
ਫ਼ਿਰ ਕਿਹੜੀ ਗਲੋ ਵੈਲੀ ਕਹਾਉਦੇ

ਅਸੂਲ ਪੱਖੋ ਜ਼ੁਬਾਨਾਂ ਦੇ ਪੱਕੇ ਪੰਜਾਬੀ
ਗਿੱਧਾ ਭੰਗੜਾ ਮੁੱਢ ਤੋਂ ਪਹਿਚਾਣ ਏ ਸਾਡੀ
ਗੁੱਲੀ ਡੰਡਾ ਪਿੱਠੁ ਗਰਮ ਖੇਡਾਂ ਦੀ ਕੀਤੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ
ਫ਼ਿਰ ਕਾਸਤੋਂ ਕਹਿੰਦੇ ਜਵਾਨੀ ਨਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਪੱਟੀ

ਰਿਸ ਕਰ ਨ੍ਹੀ ਹੂੰਦੀ ਤਾਂ ਬਦਨਾਮ ਕਰਦੇ
ਜਿਹੜੇ ਸਾਨੂੰ ਦੋ ਪ੍ਰਸੈਂਟ ਕਹਿੰਦੇ
ਨਿਗ੍ਹਾ ਮਾਰ ਪਹਿਲਾ ਜਹਾਨ ਦੇ ਨਕਸ਼ੇ ਉੱਤੇ
ਐਸਾ ਸ਼ਹਿਰ ਨਹੀਂ ਕੋਇ ਬਿੰਨ ਪੰਜਾਬੀ

ਇਤਿਹਾਸ ਬਦਲਣਾ ਤੇ ਬਣਾਉਣਾ ਸਿਰਫ਼ ਪੰਜਾਬ ਹੀ ਜਾਣਦਾ
ਸੱਭ ਤੋਂ ਵੱਧਕੇ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਆਜ਼ਾਦੀ ਸਮੇਂ ਨਸੀਬ ਹੋਇਆਂ
ਬੁਜ਼ਰਗ ਸਾਡਾ ਹੌਂਸਲਾ ਤੇ ਅਣਮੁੱਲਾ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ
ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਪੂਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਹੀ ਵਾਰਤਾ

ਬਥੇਰੇ ਪ੍ਰਪੰਚ ਰਚਾਏ ਸਰਕਾਰੇ
ਇਸ ਵਾਰ ਨਹੀਂ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣਾ
ਦੇਖ ਅੱਖਾਂ ਧੋਕੇ ਬਾਹਰ ਕਿਰਸਾਨ ਆ ਗਏ
ਗੁਰ ਕਾ ਲੰਗਰ ਅਟੁੱਟ ਵਰਤਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ

ਰਾਜ ਲੱਭਣਾ ਨਹੀਂ ਮਹਾਰਾਜਾ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਜੀ ਵਰਗਾ
ਸਰਕਾਰੇ ਤੂੰ ਤਾਂ ਬੱਸ ਤਰੀਕਾਂ ਪਾਉਣ ਤੇ ਰਹਿਣਾ
ਕੋਇ ਬੁੱਖਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸਮਾਂ ਲੰਗਰ ਚਲਣਾ
ਵੇਖ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਸਵਾਰ ਬਹਾਦਰ ਸਿੰਘਾਂ ਦਾ ਟੋਲਾ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ

ਸਾਡੀ ਪਹਿਚਾਣ ਬੜੀ ਸੌਖੀ
ਕਿਰਤ ਕਰਨੀ ਵੰਡ ਕੇ ਖਾਣਾ ਤੇ ਕਰਤਾਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਸਾਡੀ ਡਿਊਟੀ
ਖੁੱਦ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਰਹਿਕੇ ਪੂਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਰਜਾਵੇ
ਦਰਖਤਾਂ ਦੇ ਪਰਛਾਵੇਂ ਵੀ ਕਿਸਾਨਾਂ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਬੋਲਦੇ

✍️ਖੱਤਰੀ

Title: Punjabi di nirali gal || punjabi best shayari and poetry

Best Punjabi - Hindi Love Poems, Sad Poems, Shayari and English Status


DIL DE RAAZ

Kalam hath ch phad ke eve likhda reha me dil de alphaaz oh ki faeda likhne da jad pdhna na kise eve khole kyon dil de raaz

Kalam hath ch phad ke eve
likhda reha me dil de alphaaz
oh ki faeda likhne da
jad pdhna na kise eve khole kyon dil de raaz



Hindi poetry || zindagi

चल रहा महाभारत का रण, जल रहा धरित्री का सुहाग,
फट कुरुक्षेत्र में खेल रही, नर के भीतर की कुटिल आग।
वाजियों-गजों की लोथों में, गिर रहे मनुज के छिन्न अंग,
बह रहा चतुष्पद और द्विपद का रुधिर मिश्र हो एक संग।

गत्वर, गैरेय,सुघर भूधर से, लिए रक्त-रंजित शरीर,
थे जूझ रहे कौंतेय-कर्ण, क्षण-क्षण करते गर्जन गंभीर।
दोनों रण-कुशल धनुर्धर नर, दोनों सम बल, दोनों समर्थ,
दोनों पर दोनों की अमोघ, थी विशिख वृष्टि हो रही व्यर्थ।

इतने में शर के लिए कर्ण ने, देखा ज्यों अपना निषंग,
तरकस में से फुंकार उठा, कोई प्रचंड विषधर भुजंग।
कहता कि कर्ण ! मैं अश्वसेन, विश्रुत भुजंगों का स्वामी हूँ,
जन्म से पार्थ का शत्रु परम, तेरा बहुविधि हितकामी हूँ।

बस एक बार कर कृपा धनुष पर, चढ़ शख्य तक जाने दे,
इस महाशत्रु को अभी तुरत, स्पंदन में मुझे सुलाने दे।
कर वमन गरल जीवन-भर का, संचित प्रतिशोध, उतारूँगा,
तू मुझे सहारा दे, बढ़कर, मैं अभी पार्थ को मारूँगा।

राधेय ज़रा हँसकर बोला, रे कुटिल ! बात क्या कहता है?
जय का समस्त साधन नर का, अपनी बाहों में रहता है।
उसपर भी साँपों से मिलकर मैं मनुज, मनुज से युद्ध करूँ?
जीवन-भर जो निष्ठा पाली, उससे आचरण विरुद्ध करूँ?
तेरी सहायता से जय तो, मैं अनायास पा जाऊँगा,
आनेवाली मानवता को, लेकिन क्या मुख दिखलाऊँगा?
संसार कहेगा, जीवन का, सब सुकृत कर्ण ने क्षार किया,
प्रतिभट के वध के लिए, सर्प का पापी ने साहाय्य लिया।

रे अश्वसेन ! तेरे अनेक वंशज हैं छिपे नरों में भी,
सीमित वन में ही नहीं, बहुत बसते पुरग्राम-घरों में भी।
ये नर-भुजंग मानवता का, पथ कठिन बहुत कर देते हैं,
प्रतिबल के वध के लिए नीच, साहाय्य सर्प का लेते हैं।
ऐसा न हो कि इन साँपों में, मेरा भी उज्ज्वल नाम चढ़े,
पाकर मेरा आदर्श और कुछ, नरता का यह पाप बढ़े।
अर्जुन है मेरा शत्रु, किन्तु वह सर्प नहीं, नर ही तो है,
संघर्ष, सनातन नहीं, शत्रुता, इस जीवन-भर ही तो है।

अगला जीवन किसलिए भला, तब हो द्वेषांध बिगाड़ूँ मैं,
साँपों की जाकर शरण, सर्प बन, क्यों मनुष्य को मारूँ मैं?
जा भाग, मनुज का सहज शत्रु, मित्रता न मेरी पा सकता,
मैं किसी हेतु भी यह कलंक, अपने पर नहीं लगा सकता

Title: Hindi poetry || zindagi