“ਉੱਜੜੇ ਘਰ ਭਾਲਦੇ ਫਿਰਨ ਬਸਿੰਦਿਆਂ ਨੂੰ
ਮੁੜੇ ਨਾ ਰੋਟੀ ਲੲੀ ਗੲੇ ਲਾ ਕੇ ਜਿੰਦਿਆਂ ਨੂੰ
ਗਰੀਬੀ ਮਹਿੰਗਾਈ ਕਿੰਨੀ ਓਹਲੇ ਰੱਖ ਲੲੀ ਏ
ਸ਼ਰਮ ਨਾ ਆਂਦੀ ਖ਼ਬਰ ਦੇਸ਼ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਦਿੰਦਿਆ ਨੂੰ
ਖੂਨ ਸਿਹਾਈ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮੁਹੱਬਤ ਨੂੰ ਚਿੱਠੀ ਲਿਖੀ
ਕੁਝ ਨਹੀ ਮਿਲਿਆ ਨਫ਼ਰਤ ਚ ਖੂਨ ਵਹਾਉਦਿਆਂ ਨੂੰ
ਹਵਾ ਧੁੱਪਾਂ ਵਰਖਾ ਦੇ ਚੱਲ ਟਿਕਾਨੇ ਲੱਭਦੇ ਆ
ਛੱਡਿਆ ਵੀ ਕਰ ਸਦਾ ਲੈਣ ਦੇਣ ਦੇ ਧਿੰਦਿਆ ਨੂੰ
ਮਰ ਕੇ ਕਬਰ ਕੁ ਜਿੰਨੀ ਤੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਥਾਂ ਆਂਉਣੀ
ਦੱਸੋ ਜਰਾ ਜਾਇਦਾਦ ਦੇ ਹੰਕਾਰ ਚ ਰਹਿੰਦਿਆਂ ਨੂੰ
ਖੋਲਦੇ ਪਿੰਜਰਾ ਜਾਲਮਾ ਉਡਾ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ
ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਮੈਂ ਰੁੱਖ ਉਡੀਕ ਦੇ ਪਰਿੰਦਿਆਂ ਨੂੰ,
ਹਰਸ✍️
eh marham hai mere hath vich peedan di
mainu dukh ni ehna rahan be manzilaan da
Khare paani aakhan diyaan da kade mul na piya
loki mul paunde ne aksar manmohak jhilaan da
ਇਹ ਮਰਹਮ ਹੈ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪੀੜਾਂ ਦੀ
ਮੈਨੂੰ ਦੁਖ ਨੀ ਇਹਨਾਂ ਰਾਹਾਂ ਬੇ-ਮੰਜ਼ਿਲਾਂ ਦਾ
ਖਾਰੇ ਪਾਣੀ ਅੱਖਾਂ ਦਿਆਂ ਦਾ ਕਦੇ ਮੁਲ ਨਾ ਪਿਆ
ਲੋਕੀ ਮੁਲ ਪਾਉਂਦੇ ਨੇ ਅਕਸਰ ਮਨਮੋਹਕ ਝੀਲਾਂ ਦਾ
tere naalo lgda nyi changa door hona
miln lyi kde tuvi tan majboor ho na
har baar apni pehl desda ye
sahi aa tainu apne pyaar te garoor ho na
